راستی آن چیز که سالها پیش بردی حالا کجاست ؟

اینگونه نگاهم نکن دلم را می گویم

تنهایی گاهی سبب می شود که در

دامنه های زندگی اتراق کنی وبار

تحملت را بر شانه های کوه بگذاری تا خستگی ات کمی در برود.

راستی چه حکمتی ست که من بیشتر غروب ها دلم برای تو تنگ می شود !

نه فکر کنی خورشیدی نه عزیزم خورشید شب ها می رود

وگل های آفتاب گردان را به حال خودشان می گذارد .

اما جالب است که تو مهتاب هم نیستی که روزها بروی در

حقیقت تو هیچ وقت نمی روی که قرار باشد بیایی.

اولین باری که رفتی هنوز این معما را نمی دانستم

اما آن وقت که با لحن فریادی ات مانع چکیدن اولین

تگرگ اشکم شدی فهمیدم رفتن نوعی ماندنست و تو

رفتی که بمانی وماندی

آنقدر ماندی واز آن سوی دوردستهای

مدیترانه برایم خواندی که من با تو وبی تو برای تو نوشتم

آن قدر بی پاسخ گذاشتی وگذشتی که آخرش نه بخاطر من

راستش نمی دانم به خاطر که شاید به خاطر خودت برگشتی

وهمین مثل آن یک دانه عکست که کنار دیوان حافظ وروی

طاقچه خودنمایی می کند کلی غنیمت است.

بمان اما این بار نه دیگر از آن ماندن هایی که رفتن دارد

این بار به زبان عامیانه بمان

به زبان همه که وقتی تنها می شوند ماندن کسی را زیر لب با صاحب آسمانها

در میان می گذارند یک بار هم به خاطر کسی که یک عمر برایت مرد بمان ...!!

می خواستم بگویم ( دوستت دارم )

( دوستت دارم )

می خواستم بگوییم که (عاشقت هستم )

( بدون تو خود را تنها و بی کس می بینم )

http://parsmahfel.persiangig.com/mahson.html

http://parsmahfel.persiangig.com/shahrooz.html

از دریا پرسیدم زندگی چیست ؟ خروشید وجوابم رو نداد

از آفتاب پرسیدم زندگی چیست؟غروب کرد وجوابم رو نداد

 از انسان پرسیدم زندگی چیست ؟ گفت زندگی خون دل خوردن است اولش عشق وآخرش مردن است...!

امروز از اون روزایی که خیلی دلم گرفته نمی دونم چرا همش دلم می خواد ....

اندوه من مانند همه چیز های زنده بالا گرفت و نیرومند وزیبا شد ، وسرشار از شادی های

شگرف. من واندوهم به یکدیگر مهر می ورزیدیم ،و جهان گرداگردمان را هم دوست می داشتیم،

زیرا که اندوه دل مهربانی داشت ودل من هم از اندوه مهربان شده بود.

هرگاه من و اندوهم با هم سخن می گفتیم ، روزهامان پرواز می کرد وشب هامان آکنده

از رویا بودند ، زیرا که اندوه زبان گویای داشت،وزبان هم از اندوه گویا شده بود.

هرگاه من واندوهم با هم آواز می خواندیم ، همسایگان ما کنار پنجره هاشان می نشستند

وگوش می دادند،زیرا که آوازهای ما مانند دریا ژرف بود وآهنگ هامان پر از یاد های شگفت.

هرگاه من واندوهم با هم راه می رفتیم ، مردمان ما را با چشمان مهربان می نگریستند وبا

کلمات بسیار شیرین با هم نجوا  می کردند .بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند ،

زیرا که اندوه چیز گرانمایه ای بود ومن از داشتن او سر فرازبودم.

ولی اندوه من مرد ، چنان که همه چیزهای زنده می میرند ،ومن تنها مانده ام که با خود سخن بگویم وبا خود بیندیشم . اکنون سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می آید .

هرگاه آواز میخوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند . هرگاه هم در کوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند . فقط در خواب صدا هایی می شنوم که با دل سوزی می گویند (ببینید ، این خفته همان مردی ست که اندوهش مرده است)

                                                                                           جبران خلیل جبران

در رویاهایم دیدم که با خدا گفتگو می کنم

خدا پرسید : پس تو می خواهی با من گفتگو کنی؟

من در پاسخش گفتم : اگر وقت دارید ؟

خدا خندید :

وقت من بی نهایت است ...

در ذهنت چیست که میخواهی از من بپرسی ؟

پرسیدم : چه چیز بشر شما را سخت متعجب میکند ؟

خدا پاسخ داد: کودکی شان

اینکه آنها از کودکی شان خسته میشوند ،

عجله دارند که بزرگ شوند ،

و بعد دوباره پس از مدتها ؛ آرزو می کنند که کودک باشند .

و اینکه آنها سلامتی خود را از دست میدهند تا پول بدست آورند .

و بعد پولهایشان را از دست میدهند تا دوباره سلامتی خود را بدست آورند ...

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند ...

و حال را فراموش می کنند ..

و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده ..

اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمی میرند ؛

و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند .

دستهای خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم .

و من دوباره پرسیدم :

به عنوان یک پدر ،

می خواهی کدام درس زندگی را

فرزندانت بیاموزند ؟

او گفت : بیاموز که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند عاشقشان باشد .

همه کاری را که آنها می توانند بکنند این است که ..

اجازه دهند خودشان را دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند .

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول میکشد تا زخم عمیقی در قب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم .

اما سالها طول میکشد تا آن زخم را التیام بخشیم .

بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد ،

کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که آدمهایی هستند که آنها رو دوست دارند ،

فقط نمی دانند که چگونه احساساشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند ؛

و آن را متفاوت ببینند ..

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند ،

بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند .

من با خضوع گفتم :

از شما به خاطر این گفتگو متشکرم .

آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت :

فقط بدانند که من اینجا هستم ؛

همیشه...

                         همیشه ...               

                                                      همیشه !!!               

پاهایمان استوار باشد.

بیا با هم همچون پروانه به گرد شمع بگردیم حتی اگر پرتو عشقش بالهایمان

را بسوزاند.

قسم به مهر پر فروغش که اینجا آخرخط نیست پل گذر است

بیا باهم از این پل عبور کنیم حتی اگر این پل شکسته باشد.

بیا باهم به یک نقطه خیره شویم وتنها به آن سو پر واز کنیم حتی اگر

چشمانمان را با تیر آب زر دیده آسیب رسانند.

ازشمايك مرد مي خواهم ، كجاست ؟
آشناي درد مي خواهم ، كجاست ؟
جاده ها نامحرم و اسرار گوست
رهرويي شبگرد مي خواهم ، كجاست ؟
باغهاي دشمني سبزند سبز
يك خزان زرد مي خواهم ، كجاست ؟
تشنه كامم زير هرم اين كوير
جرعه آبي سرد مي خواهم ، كجاست ؟
صورتكها پر ز گرد غفلتند
چهره اي بي درد مي خواهم ، كجاست ؟
اين گمانم انتظار كوچكي است
من فقط يك مرد مي خواهم كجاست؟

روي دروازه قلبم نوشتم عبورممنوع ...اماعشق خنده کنان واردشدوگفت :من همه جاداخل ميشوم