همـه رفتن کسـي دور و بـرم نيست
چنين بي کس شدن درباورم نيست
اگــر ايـن آخـر و ايـن عـاقبت بـود
بجز افسوس هوايي در سرم نيست
همه رفتن کسي با ما نموندش
کـسـي خـط دل مـا رو نخوندش
همــه رفتـن ولـي اين دل مـا رو
همونکه فکر نميکرديم سوزندش
چه حاشا کرده اين اندر نخواهش
چـه آيـا زنـده ايـم يـا جـون سپرده
چه حاشا صحبتي حرفي کلامي
چـه جـزو رفتـه هـايـي مـا نمانـده
عجـب بـالـا و پـاييـن داره دنيـا
عجب اين روزگار دل سرده با ما
يه روز دورو ورم صدتا رفيق بود
ولــي امـروز ببيـن تنهاي تنهام
خيال کردم که اين گوشه کنارا
يکــي داره هـواي کــار مــا را
يکي غمگين ميون دلسوز ما هست
نـداره آرزو آزار مـا رو
عـجـب بـالا و پايين داره دنيـا
عجب اين روزگار دل سرده با ما
يه روز دور و ورم صدتا رفيق بود
ولـي امـروز ببين تنهـاي تنهـام
تنهـاي تنهـام
...دلم گرفته...
...دلم گرفته...
به ایوان می روم وانگشتانم را
بر پوست کشیده شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند
کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی ست...*
«
فروغ»شرمنده می کنید...
امیدوارم در تمام لحظه لحظه زندگیتون شادو خوش و سلامت باشید...
«لهی آمین»
رمضان ماه نياز است، ماه نيايش است، ماه نور است و سرور، ماه مرهم زخمهاست، ماه رازهاي
عاشقانه به خالق بي همتاست، ماه خالص شدن قلبهاست، ماه تهي شدن از بدي هاست، ماه
نيازهاي عاشقانه است و در درياي بيكران عبادت همنواي لحظه هاي خوب اذان شدن، هم آغوش
نفس هاي دعاي سحر و همنواز آيه هاي آسماني...
از خدا ممنون وشاکرم که تا الان قسمتم کرد که در این ماه عزیز روزه بگیرم وامسال هم مرا باز به
مهمانی خود دعوت کرد...(تا الان از فردای خودم خبری ندارم)...
راستی یاد اونایی باشیم که پارسال در جمع ما بودنند ولی امسال نیستند...
یکیش پدر بزرگ عزیزم که پارسال در بین ما بودولی امسال جاش خیلی خیلی خالیست...
رمضان، صميميت قلب ها را يادآور مي شود و پاكي ديدگان را مي آموزد و خالص شدن را در
دست هاي سرسبز نياز برايمان به نمايش مي گذارد.
رمضان، ماه بخشش قلبهاست. ماه التيام بخشيدن به زخم هاي روسياهان است. و ما روسياهان
همانند شب تيره، همواره خود را سراسيمه و آشفته مي يابيم. رمضان، ماه عظمت خالق است.
خالقي عظيم كه دشواري هاي روزگار را برايمان سهل و آسان مي كند و مهرباني ها را يادآور مي
شود.
اين ماه چقدر عزيز است، ماهي است كه تو ما را ميهمان خانه ات مي كني. تو چه زيبا به ما
آموختي كه وضوي نور بگيريم و «انا انزلنا» را زمزمه كنيم. انگار روح انسان عظيم تر از قبل مي
شود.
رمضان، ماه خودسازي قلبهاست، ماهي است كه ما بندگان روسياه به درگاهت پناه مي آوريم تا به
فريادمان برسي تا دستمان را بگيري، تا عشق و احساس را برايمان تفسير كني، تا آيه هاي
راستين عدالت را همراه با رسول وحي براي ما به ارمغان آوري، تا شب قدر را روحاني تر از
هميشه احساس كنيم و با حكمت هاي گران قدر مولا بيشتر آشنا شويم.
دستمان را بگير و ما را با تربتي كه نام مقدس تو در آن حك شده رهنمون ساز، ما را در خلوص
غرق كن و برترين هاي عالم را نشانمان ده تا ما جرعه نوش درياي معرفت و بي تاب اشعه هاي
مهرت باشيم و تشهد شكوفه هاي سپيد عبادت را برايمان به تصوير بكش تا صداي بال ملائك را
بشنويم و به ما آب حيات را بنوشان و مخلوق بودن را بياموز.
خدایا تاپاکم نکردی خاکم مکن
(التماس دعا)
(یا حق)
را از پشت ديوار زمان
مي شنوم و مي شنوم
که چه معصومانه در کنج
سکوت شب ،
براي ستاره ها ساز دلتنگي
مي زني و من مي شنوم
مي شنوم هياهوي زمانه را
که تو را از پريدن و پرکشيدن
باز مي دارد
آه ، اي شکوه بي پايان
اي طنين شور انگير
من مي شنوم
به آسمان بگو که من مي شکنم !
هر آنچه تو را شکسته
و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته...